2015 ഏപ്രിൽ 8, ബുധനാഴ്‌ച

പണ്ടേ പിരിഞ്ഞവർ നമ്മൾ ?

ഒരു മുറിപ്പാടും അതിൽ ഇറ്റ ചലവും
വൃണവുംവിങ്ങുന്ന ഓർമയും,
പിന്നെ നീയും
ചിരി കൊണ്ട് ,
മായാത്ത മനസിന്റെ  മുറിവിനെ
മറവിക്ക് നല്കുന്ന ഞാനും,

വെറും കഥയായി നമ്മളെ മാറ്റിയ
കനിവിന്റെ നിറമുള്ള കാലവും,
പിന്നെയും മുറിവിൽ നിന്നിറ്റുന്ന,
കലരാത്ത കവിതയായി
പടരാത്ത രക്തമായി
വെറുതെ, ഒറ്റക്ക് ഈ മനസും
നീ അറിയാതെ പോകുന്ന മൌനവും
വ്യഥയും, പ്രണയവും.

ചുമ്മാ


ഈ വഴിത്താരയിൽ
ഒറ്റപെടലിനെ  
പേരിട്ടു  വിളിക്കാനുള്ള അവകാശം പണ്ടേ കളഞ്ഞു പോയ,
അവകാശികൾ ഇല്ലാത്ത ഏകാന്തത  പകുത്തെടുക്കാം എന്ന
വാഗ്ദാനം മാത്രം മുറുക്കെ പിടിച്ചു
നിന്നെ കാത്തിരുന്ന ദിവസങ്ങൾ.
അതിന്റെ അവസാനം , വഴി മുഴുവൻ ഒറ്റക്ക് തിരികെ   നടന്നു
നിന്നെ തിരഞ്ഞു വരുന്ന ഓരോ നിമിഷവും
ഒറ്റക്ക് , മനസിന്‌ നൽകേണ്ട   ഉത്തരങ്ങൾ
അതിന്റെ ആശങ്കകൾ
ഓരോ നിമിഷതിന്റെയും
തീക്ഷ്ണത
നിരാശ
അധൈര്യം
ഇത് മുഴുവൻ താണ്ടി
തിരികെ വന്നു പിന്നെയും തിരയുമ്പോൾ,
 ഞാൻ ഇരിക്കാൻ ഒരു തണൽ കാണാതെ,
 അലഞ്ഞ  വഴിയും,
വേഗവും ക്ഷീണവും നീ അറിയുന്നില്ല
നീ എന്റെ വഴി പോലും കാണുനില്ല
ഞാൻ വിളിക്കാൻ ഒച്ച പൊങ്ങാത്ത പാതി ശവമായി
പിന്നെയും കാത്തിരിക്കും;
നിന്റെ തിരക്കിന്റെ അവസാനം ,
അവസാനം നീ എന്നെ തിരയുമെന്നു കരുതി
തിരി കെടാതെ , ആ ഒരൊറ്റ പ്രതീക്ഷയിൽ
എന്റെ ശ്വസിക്കുന്ന ശവമഞ്ചവും താങ്ങി..